Feliks Olko

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Feliks Olko
Jan Kotlicki
pułkownik SB pułkownik SB
Data i miejsce urodzenia 8 lipca 1908
Czemierniki lub Wygnanów
Data i miejsce śmierci 13 kwietnia 1981
Warszawa
Formacja Palemka MO.svg Milicja Obywatelska
Ministerstwo Bezpieczeństwa Publicznego
Komitet ds. Bezpieczeństwa Publicznego
Palemka MO.svg Służba Bezpieczeństwa
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Srebrny Krzyż Zasługi
Grób Feliksa Olko na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach

Feliks Olko (przybrane nazwisko Jan Kotlicki) (ur. 8 lipca 1908 w Czemiernikach lub Wygnanowie, zm. 13 kwietnia 1981 w Warszawie) – polski działacz komunistyczny, major UB, pułkownik SB, zastępca szefa WUBP we Wrocławiu (1950-1951), II zastępca komendanta wojewódzkiego MO ds. SB w Warszawie (1959–1962).

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Pochodził z chłopskiej rodziny Józefa i Anieli, skończył 4 klasy szkoły podstawowej, z zawodu był szewcem. Działał w KZMP i KPP. Od 1928 odbywał służbę wojskową w Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie. Był członkiem Wydziału Wojskowego KC KPP, w 1933 wysłany do ZSRR, gdzie jednak po przekroczeniu granicy został aresztowany pod fałszywym zarzutem szpiegostwa i skazany na 10 lat łagrów.

Zwolniony z łagru w 1944, wstąpił do UB 27 X 1944. Początkowo był wywiadowcą PUBP w Białej Podlaskiej, 28 IV 1945 został p.o. kierownika tego urzędu. 20 VIII 1945 przeniesiony na stanowisko szefa PUBP w Chełmie. Opracował plany rozbicia trzech oddziałów antykomunistycznego podziemia i osobiście kierował akcjami UB rozbijającymi te oddziały. W 1946 ukarany dwutygodniowym aresztem domowym i przeniesieniem na inny teren za niedostarczenie opieki lekarskiej rannemu, który wskutek tego zmarł.

4 IV 1946 przekazany do dyspozycji kierownika WUBP we Wrocławiu, następnie mianowany szefem PUBP w Kłodzku. Od lutego 1948 inspektor w kierownictwie WUBP we Wrocławiu, od 15 IX 1949 p.o. naczelnika Wydziału V w tym urzędzie. Od 6 II 1950 do 5 IV 1951 zastępca szefa WUBP we Wrocławiu. Zawieszony w czynnościach służbowych i 30 VI 1961 zwolniony z UB za zatajenie faktu skazania i uwięzienia w ZSRR.

Ponownie przyjętyu do służby w bezpiece 15 IX 1956, został starszym inspektorem w kierownictwie Departamentu III KdsBP. Od 8 XII 1956 dyrektor Biura ds. Przeszkolenia i Zatrudnienia MSW, 1 II 1958 został kierownikiem Samodzielnej Sekcji Mobilizacyjno-Ewidencyjnej Departamentu Kadr i Szkolenia MSW, od 1 VIII 1958 starszy inspektor tej sekcji, od 1 III 1959 naczelnik Wydziału VI Ewidencyjno-Wojskowego Departamentu Kadr i Szkolenia. 1 IX 1959 - 10 II 1962 II zastępca komendanta wojewódzkiego MO w Warszawie ds. SB.

Następnie przekazany do dyspozycji dyrektora Departamentu Kadr i Szkolenia MSW, 24 I 1963 został starszym inspektorem do zleceń specjalnych w kierownictwie tego Departamentu. Zwolniony ze służby 11 III 1964. Od marca do grudnia 1962 członek Delegacji Polskiej do Międzynarodowej Komisji Nadzoru i Kontroli w Laosie. Został pochowany na wojskowych Powązkach. Był odznaczony m.in. Srebrnym Krzyżem Zasługi (1946)[1], Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski i Odznaką „10 lat w Służbie Narodu”.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. M.P., nr 29 z 1947, poz. 247.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]