Soralia

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Główkowate soralia na plesze obrostu modrego
Poprzeczny przekrój plechy z soralium (schemat)

Soralia (l. poj. soralium) – znajdujące się na na plechach porostów miejsca powstawania i wydostawania się na zewnątrz urwistków zwanych też sorediami. Urwistki służą do rozmnażania bezpłciowego. Soralia mogą być główkowate, plamkowate, kropeczkowate, brodawkowate, kraterowate, płatowate, szczelinowate, tasiemkowate i inne[1].

Soralia powstają w wyniku nacisku warstwy rdzeniowej plechy na warstwę glonów, wskutek czego następuje wypychanie kory górnej i jej pęknięcie umożliwiające wydostanie się urwistków na zewnątrz. Soralia mogą powstawać na środku, na końcach odcinków lub na brzegach plechy. Jeśli powstają na siateczkowatych wzniesieniach plechy, to wyglądają jak bruzdy lub szczeliny. Jeśli powstają na końcach odcinków, to są główkowate lub kapturkowate. Soralia powstające na brzegu odcinków, na linii oddzielającej korę górną od kory dolnej, są wydłużone i nazywane soraliami wargowymi. Soralia mogą występować pojedynczo lub w skupiskach. Mają różną barwę: białą żółtą, szarą, zielonawą, niebieskawą, czerwonawą, brunatną[2].

Kształt soraliów, wielkość, miejsce ich powstawania i barwa mają znaczenie przy identyfikacji wielu gatunków gatunku porostów[2].

U niektórych gatunków porostów (np. w rodzaju Usnea) na soraliach występują drobniutkie izydia. Jest to tzw. soredium izydowe[1].

Przypisy

  1. a b Hanna Wójciak: Porosty, mszaki, paprotniki. Warszawa: Multico Oficyna Wydawnicza, 2010. ISBN 978-83-7073-552-4.
  2. a b Grzegorz Gajkowski. Świat porostów. [dostęp 2015-03-28].