Strefa sejsmiczna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Strefy sejsmiczne – obszary występowania częstych i silnych trzęsień ziemi. Obszary największej aktywności znajdują się głównie na granicach płyt litosfery (czyli wzdłuż stref subdukcji, uskoków transformujacych i grzbietów śródoceanicznych), rzadziej w obszarach wewnątrzpłytowych[1][2].

Tradycyjnie wyróżniano dwie główne strefy sejsmiczne Ziemi:

Obecnie wiadomo też, że strefami sejsmicznymi są grzbiety śródoceaniczne (chodzi o te grzbiety śródoceaniczne gdzie obserwujemy spreading) i ryfty kontynentalne (takie, jak Wielkie Rowy Afrykańskie czy ryft Bajkału). W rejonach tych występują płytkie trzęsienia ziemi.

Nie należy przy tym zapominać o zjawisku tzw. "wewnątrzpłytowych" trzęsieniach ziemi – związanych z głębokimi uskokami mieszczącymi się wewnątrz płyt tektonicznych, daleko od ich granic; zdarzenia te stanowią niecałe 10% rejestrowanych trzęsień ziemi.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Wielka Encyklopedia Powszechna PWN, Wydawnictwa Naukowe PWN, Warszawa, 2004, hasło "sejsmiczne strefy".
  2. L. Czechowski: Tektonika płyt i konwekcja w płaszczu Ziemi, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 1994

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]