Zdzisław Rurarz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Zdzisław Rurarz (ur. 24 lutego 1930 w Pionkach, zm. 21 stycznia 2007 w Falls Church w Wirginii, USA) – polski dyplomata, wykładowca w SGPiS, autor wielu książek i publikacji, ambasador PRL w Japonii.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W 1945 wstąpił do ZWM, w 1946 do PPR-u. W latach 70. pracował m.in. w zespole doradców ekonomicznych Edwarda Gierka[1].

Po ogłoszeniu stanu wojennego w 1981 schronił się w ambasadzie USA w Tokio prosząc o azyl polityczny, informacje o jego ucieczce dostały się do Polski, w związku z czym został przewieziony wraz z rodziną do USA, gdzie mieszkał do końca życia. W liście otwartym do gen. Wojciecha Jaruzelskiego pozostawionym w Tokio napisał „Panie Generale, wydając rozkaz użycia Wojska Polskiego przeciwko polskiemu narodowi, zapewnił Pan sobie miejsce w naszej krwawej historii jako oprawca tegoż narodu. [...] Czyżby Pan, Generale, był tak naiwny, że nie zdaje sobie sprawy z faktu, komu Pan służy?”[2]

Następstwem ucieczki Rurarza do USA było odebranie mu przez władze PRL obywatelstwa, konfiskata majątku w kraju oraz zaoczne skazanie na śmierć „za zdradę ojczyzny”[3]. Podobny los spotkał Romualda Spasowskiego, ambasadora PRL w USA, który po wprowadzeniu stanu wojennego w Polsce także wystąpił o azyl polityczny. W USA wystąpił przed komisją Kongresu, potępiając politykę gen. Wojciecha Jaruzelskiego, a wprowadzenie stanu wojennego określił „wypowiedzeniem wojny narodowi przez rząd”[4]. Wzywał polityków amerykańskich do wprowadzenia sankcji ekonomicznych wobec PRL-u[4].

Po 1989 rzadko angażował się w politykę i wypowiadał publicznie, był również sceptyczny wobec transformacji politycznej w Polsce. W lutym 1990 odbyła się rozprawa rewizyjna w sprawie cofnięcia wyroku skazującego Zdzisława Rurarza na śmierć, wyrok zamieniono na 25 lat pozbawienia wolności. W maju doszło do kasacji wyroku, jednak nie postanowiono o zwrocie pozostawionego majątku. Z. Rurarz nigdy nie wrócił do Polski z obawy o własne życie – nie wierzył w prawdziwość deklaracji, z nieufnością podchodził do przemian w Polsce. Po śmierci został uhonorowany jedynie przez stronę amerykańską, co podkreśliły słowa ambasadora USA w Polsce V. Ashe'a: „Ambasador Rurarz był człowiekiem niezłomnych zasad, który w czasie trudnym dla Polski podjął niełatwą decyzję, by twardo bronić swoich przekonań, i zostanie zapamiętany dzięki swojej odwadze”[potrzebny przypis].

Ostatnie lata życia spędził w Reston w Wirginii. Był chory na raka[4].

Publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • „Ekspansja kapitału USA” Państwowe Wydawnictwo Ekonomiczne, 1969
  • „Dylematy rozwoju” Państwowe Wydawnictwo Ekonomiczne, 1977
  • „Kryzys energetyczny – mit czy rzeczywistość?”, Państwowe Wydawnictwo Ekonomiczne, 1978
  • „Byłem doradcą Gierka”, Wyd. Andy Grafik LTD, Chicago-Toronto-Warszawa 1990
  • „Komuchy”, Wydawnictwo Wici, 1998

Przypisy[edytuj | edytuj kod]